اللّهم عجّل لولیّک الفرج و العافیة و النّصر و اجعلنا من اَعوانه و انصاره
متن کامل ترکیب بند محتشم کاشانى
کلمات کلیدی :محتشم کاشانى
نظرات ()

 

 

 


 

 

بند اول:

 

باز این چه شورش است، که در خلق عالم است        باز این چه نوحه و ، چه عزا و ، چه ماتم است؟

باز این چه رستخیز عظیمست، کز زمین        بی نفخ صور، خاسته تا عرش اعظم است

این صبح تیره، باز دمیده از کجا ، کزو            کار جهان و ، وضع جهان، جمله درهم است

گویا طلوع میکند از مغرب ، آفتاب                         کآشوب ، در تمامی ذرات عالم است

گر خوانمش قیامت دنیا، بعید نیست                این رستخیز عام، که نامش محرم است

در بارگاه قدس، که جام ملال نیست              سرهای قدسیان، همه بر زانوی غم است

جن و ملک، بر آدمیان، نوحه می کنند                        گویا عزای اشرف اولاد آدم است

خورشید آسمان و زمین ، نور مشرقین                      پرورده ی کنار رسول خدا، حسین

 

                                                     بند دوم:

کشتی شکست خورده طوفان کربلا                     در خاک و خون طپیده ی میدان کربلا

گر چشم روزگار بر او فاش می گریست                   خون می گذشت از سر ایوان کربلا

نگرفت دست دهر گلابی به غیر اشک                 زان گل که شد شکفته به بستان کربلا

از آب هم مضایقه کردند کوفیان                                خوش داشتند حرمت مهمان کربلا

بودند دیو و در، همه سیراب و می مکید                    خاتم، ز قحط آب، سلیمان کربلا

زان تشنگان، هنوز به عیوق می رسد                       فریاد العطش ز بیابان کربلا

آه از دمی که لشگر اعدا، نکرده شرم                         کردند ، رو بخیمه سلطان کربلا

آندم فلک بر آتش غیرت سپند شد                        کز خوف خصم در حرم افغان بلند شد

 

بند سوم:

کاش آنزمان، سرادق گردون، نگون شدی             وین خرگه بلند ستون، بیستون شدی

کاش آنزمان در آمدی، از کوه تا بکوه                  سیل سیه که روی زمین، نیلگون شدی

کاش آنزمان ز آه جهانسوز اهلبیت                    یک شعله، برق خرمن گردون دون شدی

کاش آنزمان که این حرکت کرد آسمان                    سیماب وار، گوی بی سکون شدی

کاش آنزمان که پیکر او شد درون خاک                  جان جهانیان، همه از تن، برون شدی

کاش آنزمان که کشتی آل عبا، شکست              عالم تمام، غرقه ی دریای خون شدی

آن انتقام گر نفتادی، بروز حشر                         با این عمل، معامله ی دهر چون شدی

آل نبی (ص) ، چو دست تظلم بر آورند                      ارکان عرش ار، به تلاطم درآورند

 

       بند چهارم:

بر خوان غم، چو عالمیان را صلا زدند                        اول صلا به سلسله ی انبیا زدند

نوبت به اولیا چو رسید، آسمان طپید                     زان ضربتی که بر سر شیر خدا زدند

آن در که جبرئیل امین بود خادمش                        اهل ستم به پهلوی خیر نساء زدند

بس آتش ز اخگر الماس ریزه ها                               افروختند و در حسن مجتبا زدند

وانگه سرادقی که ملک محرمش نبود                        کندند از مد ینه و در کربلا زدند

وز تیشه ی ستیزه در آن دشت، کوفیان                    بس نخلها ز گلشن آل عبا زدند

پس ضربتی کز آن جگر مصطفی درید                        بر حلق تشنه ی خلف مرتضا زدند

اهل حرم، دریده گریبان، گشوده موی                       فریاد بر در حرم کبریا زدند

روح الامین نهاده بزانو سر حجاب                             تاریک شد ز دیدن آن چشم آفتاب

 

بند پنجم

چون خون زحلق تشنه او ، بر زمین رسید   جوش از زمین ، به ذروه ی عرش برین رسید

نزدیک شد ، که خانه ی ایمان شود خراب         از بس شکستها ، که به ارکان دین رسید

نخل بلند او چه خسان ، بر زمین زدند                 طوفان به آسمان ، ز غبار زمین رسید

باد، آن غبار چون به مزار نبی رساند                    گرد از مدینه ، بر فلک هفتمین رسید

یکباره جامه، در خم گردون، به نیل زد         چون این خبر به عیسی گردون نشین رسید

پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش                     از انبیا به حضرت روح الامین رسید

کرد این خیال، وهم غلط کار، کان غبار                       تا دامن جلال جهان آفرین، رسید

هست از ملال، گر چه بری، ذات الجلال        او در دلست و، هیچ دلی ، نیست بی ملال

 

بند ششم:

ترسم، جزای قاتل او چون رقم زنند                         یکباره بر جریده ی رحمت قلم زنند

ترسم کزین گناه، شفیعان روز حشر                         دارند شرم، کز گنه خلق دم زنند

دست عتاب حق بدر آید ز آستین                       چون اهلبیت دست در اهل ستم زنند

آه از دمی ، که با کفن خون چکان ز خاک           آل علی (ع) چو شعله ی آتش علم زنند

فریاد از آن زمان که جوانان اهلبیت                   گلگون کفن به عرصه ی محشر قدم زنند

جمعی که زد بهم صفشان شور کربلا               در حشر صف زنان صف محشر بهم زنند

از صاحب حرم چه توقع کنند بار                            آن ناکسان که تیغ به صید حرم زنند

پس بر سنان کند سری را که جبرئیل                  شوید غبار گیسویش از آب سلسبیل

 

بند هفتم

روزیکه، شد به نیزه ، سر آن بزرگوار                  خورشید ، سر برهنه بر آمد‌ ، ز کوهسار

موجی به جنبش آمد و، برخاست کوه کوه                 ابری ببارش آمد و، بگریست زار زار

گفتی تمام زلزله شد، خاک مطمئن                          گفتی فتاد، از حرکت چرخ بی قرار

عرش آنزمان بلرزه در آمد، که چرخ پیر                 افتاد در گمان، که قیامت ، شد آشکار

آن خیمه ای که، گیسوی حورش، طناب بود         شد سرنگون ، ز باد مخالف ، حباب وار

قومی که پاس محملشان، جبرئیل داشت        گشتند ، بی عماری و محمل، شتر سوار

با آنکه سر زد آن عمل، از امت نبی                 روح الامین، ز روی نبی گشت، شرمسار

وانگه ز کوفه خیل الم رو بشام کرد                       آنسان که عقل گفت، قیامت قیام کرد

 

بند هشتم:

بر حربگاه، چون ره آن کاروان فتاد                             شور نشور واهمه را در گمان فتاد

هم بانگ نوحه، غلغله در شش جهت ، فکند         هم گریه، در ملایک هفت آسمان فتاد

هر جا که بود آهوئی، از دشت پا کشید                  هر جا که بود طایری، از آشیان فتاد

شد وحشتی، که شور قیامت زیاد، رفت           چون چشم اهلبیت، بر آن کشتگان فتاد

هر چند بر تن شهدا چشم ، کار کرد                    بر زخم های کاری تیغ و سنان ، فتاد

ناگاه چشم دختر زهرا، در آن میان                           بر پیکر شریف امام زمان فتاد

بی اختیار نعره ی ( هذا حسین ) از او               سرزد، چنانکه آتش از آن، در جهان فتاد

پس با زبان پر گله ، آن بضعة البتول                         رو بر مدینه کرد ، که یا ایها الرسول

 

بند نهم:

این کشته فتاده به هامون، حسین تست وین صید دست و پا زده در خون، حسین تست

این نخل تر، کز آتش جانسوز تشنگی           دود از زمین رسانده بگردون، حسین تست

این ماهی فتاده به دیاری خون، که هست   زخم از ستاره، بر تنش افزون، حسین تست

این غرقه ی محیط شهادت، که روی دشت      از موج خون او شده گلگون، حسین تست

این خشک لب فتاده ی دور از لب فرات       کز خون او، زمین شده جیحون، حسین تست

این شاه کم سپاه، که با خیل اشک و آه        خرگاه، زین جهان زده بیرون، حسین تست

این قالب تپان، که چنین مانده بر زمین             شاه شهید ناشده مدفون حسین تست

چون روی در بقیع، بزهرا خطاب کرد                      وحش زمین و مرغ هوا را ، کباب کرد

 

بند دهم:

کای مونس شکسته دلان حال ما ببین                  ما را غریب و بیکس و بی آشنا ببین

اولاد خویش را که شفیعان محشرند                         در ورطه ی عقوبت اهل جفا ببین

در خلد، بر حجاب دو کون آستین فشان                    وندر جهان مصیبت ما بر ملا ببین

نی نی ورا چو ابر خروشان به کربلا                          طغیان سیل فتنه و موج بلا ببین

تنهای کشتگان همه در خاک و خون نگر                سرهای سروران همه بر نیزه ها ببین

آن سر که بود بر سر دوش نبی(ص) مدام               یک نیزه اش ز دوش مخالف جدا ببین

آن تن که بود پرورشش در کنار تو                             غلطان بخاک معرکه ی کربلا ببین

یا بضعة البتول ز ابن زیاد داد                                    کو خاک اهلبیت رسالت بباد داد

 

بند یازدهم:

خاموش محتشم که دل سنگ آب شد                  بنیاد صبر و خانه ی طاقت خراب شد

خاموش محتشم که ازین حرف سوزناک                    مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد

خاموش محتشم که ازین شعر خونچکان             در دیده اشک مستمعان خون ناب شد

خاموش محتشم که ازین نظم گریه خیز              روی زمین به اشک جگرگون پر آب شد

خاموش محتشم که فلک بسکه خون گریست            دریا هزار مرتبه گلگون حباب شد

خاموش محتشم که بسوز تو آفتاب                         از  آه  سرد  ماتمیان  ماهتاب  شد

خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین (ع)                 جبریل را ز روی پیمبر حجاب شد

تا چرخ سفله بود خطایی چنین نکرد                        بر هیچ آفریده جفایی چنین نکرد

 

بند دوازدهم:

ای چرخ غافلی که چه بیداد کرده ای                       وز کین چها درین ستم آباد کرده ای

بر طعنت این بس است که با عترت رسول                بیداد کرده خصم و تو امداد کرده ای

ای زاده زیاد نکرده است هیچ گاه                           نمرود این عمل که تو شداد کرده ای

کام یزید داده ای از کشتن حسین(ع)                      بنگر که را به قتل که دلشاد کرده ای

بهر خسی که بار درخت شقاوت است              در باغ دین چه با گل و شمشاد کرده ای

با دشمنان دین نتوان کرد آنچه تو                             با مصطفی و حیدر و اولاد کرده ای

حلقی که سوده لعل لب خود نبی بر آن                    آزرده اش به خنجر فولاد کرده ای

ترسم ترا دمیکه به محشر بر آورند                            از آتش تو دود به محشر در آورند



نویسنده : محمدی
تاریخ : چهارشنبه ۸ آذر ۱۳٩۱



مرجع دریافت ابزار و قالب وبلاگ
Design By : Ashoora.ir
















Online User تماس با ما


پایگاه جامع عاشورا