اشعاری به مناسبت وفات حضرت ام البنین سلام الله علیها

دگر ای دوست مرا در حرمت محرم کن

رفتم از دست نگاهی به دل ماهم کن

 

یا بیا جانب قبله بکشان پای مرا

یا بر احوال دلم فکر کمی مرهم کن

 

با نگاهی بده خاکستر عمرم بر باد

این جگر سوخته ، رسوای همه عالم کن

 

من زمین گیر شدم باز قدم پیش گذار

التفاتی کن و این فاصله ها را کم کن

 

گریه از اول خلقت شده ارثیه ی ما

فکر چشمان پر از اشک بنی آدم کن

 

دیگر این نوکر تو گریه کن سابق نیست

پای بر دیده نه و چشم مرا زمزم کن

 

می رسد بوی تو اما خبری نیست زتو

یوسفا چاره این شام پر از ماتم کن

 

کاش می شد که شبی خواب ترا می دیدم

 دوستم داری اگر ، قلب مرا محکم کن

 

دست و پا می زنم از دور نگاهی بکنی

گوشه چشمی به من و ناله پر دردم کن

 

نازداری تو و ، ناز تو کشیدن سخت است

رحمی آخر به من و کوچکی قلبم کن

 

به علمدار قسم پای رکابت هستم

شانه ی گرم مرا تکیه گه پرچم کن

 

همچنان ام بنین سوز و نوا دارم من

هوس یک سحر کرببلا دارم من 

 

قاسم نعمتی

 

 

رسالتت نه فقط صاحب پسر شدن است

 

تو را کنار علی شأنِ همسفر شدن است

 

 

 

بزرگ مادرِ ماهِ همیشه کامل عشق!

 

هنوز نور تو در حال بیشتر شدن است

 

 

 

محبتت رقمی در دل علی دارد

 

که رو به آینه در حال ضربدر شدن است

 

 

 

رسیدن تو به وصل علی به ما آموخت

 

مهم تر از همه از جانبش نظر شدن است

 

 

 

حسودهای مدینه تو را نمی فهمند

 

و قلب تیره سزاوار شعله ور شدن است

 

 

 

تمام می شود این غم همین که برگردی

 

فرشته مشکلش از بابت بشر شدن است

 

 

 

تو آن ضمیر بلندی که راز عرفانت

 

نتیجه ی گذر از مرز خون جگر شدن است

 

 

 

سکوت کن که ادب یادداشت بردارد

 

سخن بگو که حیا فکر بارور شدن است

 

 

 

که عشق در تو نه با مهر مادری یکسوست

 

نه فارغ از غم هفتاد و یک نفر شدن است

 

 

 

دو دست خویش به جای تو داده فرزندت

 

وگرنه میل تو هم بر شکسته پر شدن است

 

 

 

حسین تا که نماند به روی نیزه غریب

 

سفارشت به پسرها بدون سر شدن است

 

 

 

خیال مرثیه سازم به روضه می کشدم

 

ولی تمایلم امشب به برحذر شدن است

 

 

 

به زخمتان دم رفتن نمک نمی پاشم

 

بشیرم و همه سعیم به خوش خبر شدن است

 

 

 

خیال مرثیه ساز مرا ببخش ای سرو

 

کبوترست و به دنبال نامه بر شدن است

 

 

 

کاظم بهمنی

 

 

خوب است که مادر دل نَر داشته باشد

 

دور و بَر خود چند پسر داشته باشد

 

 

 

خوب است که مادر نرود جز به ره عشق

 

چون فاطمه احساس خطر داشته باشد

 

 

 

خوب است برای مدد زاده ی حیدر

 

از نسلِ علی سایه ی سَر داشته باشد

 

 

 

می گفت به فرزندِ یَلَش مادرِ عبّاس

 

بایست علمدار ، جگر داشته باشد

 

 

 

خوب است که در لشکرِ خود زاده ی زهرا

 

بالای سَرِ خیمه قمر داشته باشد

 

 

 

وقتی خطری مایه ی تهدید امام است

 

اینجاست که باید سپری داشته باشد

 

 

 

روزی که امان نامه ی کفّار بیاید

 

دل باید از این فتنه خبر داشته باشد

 

 

 

حیف است که خون با عرقِ شرم نریزیم

 

چون اهل حَرَم دیده ی تَر داشته باشد

 

 

 

با فاطمه گویم که منم دل نگرانت

 

جانِ پسرانم به فدای پسرانت

 

 

 

یا امِّ بنین حالِ گرفتار ندیدی

 

دستانِ قَلَم، اشکِ علمدار ندیدی

 

 

 

بر پیکرِ بی دستِ علمدارِ رشیدَت

 

آشفتگیِ سیّد و سالار ندیدی

 

 

 

مادر به خدا بس که وفا داشت ابالفضل

 

غوغای مُواساتِ سپهدار ندیدی

 

 

 

گر آب نیاورد نگو آبرویش رفت

 

در بارش آن دیده و رخسار ندیدی

 

 

 

شقُّ القمر کوفه که در علقمه رُخ داد

 

تکرارِ رُخ حیدر کرّار ندیدی

 

 

 

آنقدر ادب داشت که با سَر به زمین خورد

 

سجّاده ی خون بر بدن یار ندیدی

 

 

 

پس داد هر آن درس که در نزد تو آموخت

 

بالندگیِ مکتبِ ایثار ندیدی

 

 

 

مادر که شود امِّ بنین هیچ غمی نیست

 

در عهد و وفای پسرش هیچ کمی نیست

 

 

 

برگرفته از وبسایت حاج منصور ارضی

 

 

قدم اگر خمید ، فدای سر حسین

 

جانم به لب رسید ، فدای سر حسین

 

 

 

ام البنین سابق این شهر عاقبت

 

شد مادر شهید ، فدای سر حسین

 

 

 

یک چند وقتی است در این شهر هیچ کس

 

لبخند من ندید ، فدای سر حسین

 

 

 

هر جمله بشیر مرا پیر کرده است

 

مویم شده سفید ، فدای سر حسین

 

 

 

گلچین چهار تا گل گلخانه مرا

 

چه وحشیانه چید ، فدای سر حسین

 

 

 

هر شب به یاد عمر کم ناز دانه ها

 

اشکم به رخ چکید ، فدای سر حسین

 

 

 

هر شب به یاد تشنگی کودک رباب

 

خواب از سرم پرید ، فدای سر حسین

 

 

 

عباس پاسبان حرم شد به جای من

 

دستش اگر برید ، فدای سر حسین

 

 

 

گویند جا شده به مزار محقری

 

آن قامت رشید ، فدای سر حسین

 

 

 

محمد حسین رحیمیان

 

 

بانو سلام می کنم اینجا خوش آمدی

 

از خاک سمت عالم بالا خوش آمدی

 

ای تشنه بهشت به دریا خوش آمدی

 

 من زینبم به خانه مولا خوش آمدی

 

 

 

پیداست در نگات که با نیت آمدی

 

 اینجا به نیت کمک و خدمت آمدی

 

 

 

باغ بهشت باغچه ای در سرای ماست

 

جای گلیم عرش خدا زیر پای ماست

 

رزق تمام شهر فقط از دعای ماست

 

خلق تمام عالم وآدم برای ماست

 

 

 

این خانه بهشتی زهرا و حیدر است

 

اینجا محل وحی شدن بر پیمبر است

 

 

 

این خانه را به غیر صفا پر نمی کند

 

دل را به غیر عشق خدا پر نمی کند

 

سجاده را به غیر دعا پر نمی کند

 

هر کس که جای فاطمه را پر نمی کند

 

 

 

از بعد مادرم پدر خاک،بوتراب

 

کرده تو را به همسری خویش انتخاب

 

 

 

گفته پدر که روی به سوی خدا کنیم

 

ما مثل مادر اهل زمین را دعا کنیم

 

با اسم فاطمه همه رفع بلا کنیم

 

زین پس تو را به واژه مادر صدا کنیم

 

 

 

تو آمدی که فاطمه را یاوری کنی

 

در حق ما شکسته دلان مادری کنی

 

 

 

قطعاً شنیده ای که پر مادرم شکست

 

شاخه به شاخه برگ وبر مادرم شکست

 

در کنده شد زجا و سر مادرم شکست

 

از ظلم و کینه هاکمر مادرم شکست

 

 

 

از آن به بعد بود پرش درد می گرفت

 

می خواست پا شودکمرش درد می گرفت

 

 

 

اما نترس شعله به این در نمی زنند

 

دیگر به خانه سرزده ها سر نمی زنند

 

سیلی به روی فاطمه دیگر نمی زنند

 

هر گز تو را مقابل حیدر نمی زنند

 

 

 

اینجا که آمدی به همه نورعین باش

 

فکر مرانکن تو به فکر حسین باش

 

 

 

اینجا هنوز هم پرِ عطر کوثر است

 

چشم حسن برادر من خیره بر در است

 

اشک حسین روز وشب از داغ مادر است

 

این حرف آخری زبقیه مهم تر است

 

 

 

پیش حسین دست به پهلوی خود مگیر

 

یا که به حق فاطمه بازوی خود مگیر

 

 

 

در آن شبی که بارسفر بست مادرم

 

من را صدا زد و نفسی گفت: دخترم

 

جان تو و حسین،گل سرخ بی سرم

 

من مانده بودم و غم و درد برادرم

 

 

 

از آن به بعد مادر این سرجدا شدم

 

کم کم فراهم سفر کربلا شدم

 

 

 

حرف از کسی شد آنکه به ما یار می شود

 

در این مسیر مونس و غمخوار می شود

 

در کربلا هر آینه کرار می شود

 

می آید و به لشگر علمدار می شود

 

 

 

تو آمدی که ماه شب تار ماشوی

 

مادر برای میر و علمدار ماشوی

 

 

 

حتما به او بگو غم این نور عین را

 

از داغ مادرم همه دم شور و شین را

 

غمهای مانده بر جگر عالمین را

 

اسرار عشق و واژه ذخر الحسین را

 

 

 

حتماَ به او بگو که امید برادر است

 

/ 0 نظر / 17 بازدید